Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website gewoon-nieuws.nl. Meer informatie
Mobiel

Landen mogen failliet, banken niet

Economen, analisten en bankiers doen al  het mogelijke om de ‘gewone’ burger ervan te overtuigen dat het “landen” zijn die moeten worden gered van de financiële ondergang. Dat het eigenlijk helemaal niet om het redden van landen gaat wordt er niet bij verteld. Het is niet het faillissement van een land waar men zo bang voor is. De grootste zorg is echter wat dit voor consequenties heeft voor de banken. Men spreekt over een schuldencrisis van landen maar het zou juister zijn om te spreken over een bankencrisis. Het zijn de banken die ervoor verantwoordelijk zijn dat deze landen veel te veel geld hebben kunnen lenen. De bankiers hadden op hun vingers kunnen natellen dat deze leningen bij de geringste economische tegenslag niet meer terugbetaald konden worden. Ondanks dat ze dit konden weten zijn de banken toch doorgegaan met het op grote schaal verstrekken van leningen aan deze landen.

Politiek medeverantwoordelijk

Tekening: Matiz

Dat het de politiek is die als medeschuldige moet worden aangewezen voor dit schuldendrama wordt ook verzwegen. Het is namelijk de politiek die ervoor gezorgd heeft dat de banken op ongelofelijk onverantwoorde wijze geld hebben kunnen uitlenen aan deze landen. De politiek was zo “euforisch” bij de invoering van hun zo innig gewenste euro dat de banktoezichthouders toestemming kregen de regels voor het uitlenen van geld aan de deelnemers van de eurozone dermate te versoepelen dat door de banken op grote schaal Europese staatsobligaties konden worden ingekocht. Door deze versoepeling van de toezichthouders mochten de banken de aankopen van Europese staatsobligaties als risicoloos op hun balansen zetten. Het bijkomende effect van deze ‘risicoloze’ leningen was dat de banken geen extra kapitaal hoefden te reserveren voor mogelijke verliezen. Zo ontstond een hefboomwerking waardoor alle remmen bij de hebzuchtige bankiers los gingen en er extreem veel Europese staatsobligaties werden opgekocht.

Financiële crisis

De uit Amerika overgewaaide financiële crisis maakte plotseling duidelijk dat deze obligaties toch niet zo risicoloos waren als de politici en bankiers aanvankelijk dachten. Omdat de Europese economieën door deze financiële crisis in een recessie terechtkwamen werd pijnlijk zichtbaar dat de landen die op deze wijze waren overgefinancierd hun financiële verplichtingen niet meer konden nakomen. Ierland, Portugal en Griekenland kwamen al direct in de problemen en er moest in allerijl een noodfonds worden opgericht om deze landen voor een ogenblikkelijk faillissement te behoeden. Even leek het erop dat de recessie van korte duur was omdat de economieën weer een groei lieten zien. Banken begonnen weer ‘miljarden’ winsten te maken en de bonuscultuur tierde weer even weelderig als voorheen. Dat de banken nog een heleboel zogenaamde ‘risicoloze’ Europese staatsobligaties op hun balansen hadden staan, werd met geen woord over gerept. Nieuwe paniek sloeg toe toen bleek dat de economische ‘opleving’ maar van korte duur was en de economische groei van Europa tot stilstand kwam. Italië, met een staatsschuld van 1.800 miljard euro (119% van het BBP) stond ineens als het nieuwe ‘zorgenkind’ volop in de schijnwerpers. Alléén al de drie grootste banken van Frankrijk hebben 500 miljard euro van Italië tegoed. Dit is 20% van het totale Franse BBP. Als Italië niet aan zijn verplichtingen kan voldoen zal dit zeker het einde van deze Franse banken en van de euro betekenen. Frankrijk kan het zich niet permitteren dat deze banken failliet gaan en zal diep in de buidel moeten tasten om ze overeind te houden. Hierdoor zal de kredietwaardigheid van Frankrijk waarschijnlijk tot een soort van ‘junkstatus’ moeten worden teruggebracht en valt de gehele eurozone alsnog in duigen. Omdat Duitsland tot  nu toe geweigerd heeft om de ECB de geldpersen te laten aanzetten om de benodigde euro´s te printen, heeft het IMF afgelopen zondag een reddingsplan bedacht om Italië uit de gevarenzone te halen. Italië kan voor een periode van 12 tot 18 maanden 600 miljard euro lenen van het IMF tegen een rentepercentage van 4 tot 5 procent. Door deze lening via het IMF te laten lopen wordt de politieke weigering van Duitsland om de ECB een grotere rol te laten spelen omzeild. Tegelijkertijd maakte het IMF bekend dat dit bedrag niet alléén van het IMF kan komen omdat zij niet over genoeg middelen zou beschikken. Over wie die andere partijen dan zijn werden geen mededelingen gedaan.

Banken kiezen eieren voor geld

Angela Merkel

Dat Angela Merkel haar poot stijf heeft gehouden in haar wegering de ECB euro´s te laten printen heeft er nu dus toe geleid dat de bankiers dan maar zelf hun eigen rotzooi voor een groot deel zullen gaan opruimen. Aanvankelijk was het de bedoeling van de bankiers dat de belastingbetalers ervoor zouden opdraaien. Nu dit snode plannetje niet schijnt te lukken komen ze ineens voor de dag met dit nieuwe plan.

Wat maar al te vaak wordt vergeten is dat het IMF niet meer is dan een private ‘belangenvereniging’ van private bankiers. Zij hebben het liefst dat het IMF wordt gezien als een overkoepelend overheidsinstituut die in het belang van de wereldbevolking middelen beschikbaar stelt aan in moeilijkheden geraakte landen. Niets is echter minder waar. Het IMF is gewoon een verlengstuk van de private bankiers met het doel om hun internationale monetaire belangen te behartigen. Door de weigering van Angela Merkel om de geldpersen aan te zetten moesten ze nu noodgedwongen uit hun schuilhol tevoorschijn komen.


ADVERTENTIE

FACEBOOK

ADVERTENTIE

INTERESSANTE WEBSITES

ADVERTENTIE

ARCHIEF
GEWOON-NIEUWS.NL
INFORMATIE
Heeft u interessant nieuws? Mail het ons!
© 2017 gewoon-nieuws.nl