Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website gewoon-nieuws.nl. Meer informatie
Mobiel

Ze willen de hele planeet voor zich alleen

Gouden eeuw

gouden eeuwAls er gesproken wordt over de geschiedenis van Nederland gaat het al gauw over de ‘Gouden Eeuw’. Dat was overigens geen ‘eeuw’ – hooguit een halve – en ‘goud’ was ‘ie alleen voor de 1%. Arbeiders werden op grofste wijze uitgebuit. Arbeidsrechten bestonden nauwelijks en het loon was soms net voldoende om het hoofd boven water te houden, maar even vaak ook niet. Maar voor de rijke Hollandse handelaren waren het gouden tijden. De handel met de steden rond de Oostzee en de nieuwe markten in Azië bracht goed geld in het laadje, de Amsterdamse bankiers voeren binnen met woekerleningen aan de Scandinavische vorstenhuizen en een liberaal stel regenten en koningszonen zorgden voor een vrijzinnig en tolerant klimaat. Wat echter vaak onderbelicht wordt is het aandeel van de staatsinrichting in deze relatief gouden eeuw. De Nederlanden werden niet centraal bestuurd. Nee, de macht was voornamelijk in handen van de steden, en dat gegeven zorgde ervoor dat men zoveel mogelijk mensen min of meer liet meedelen in de welvaart.

Waarom?

De regenten en de onderdanen kwamen elkaar dagelijks tegen op de hoek van de straat of bij de bakker. Goed beleid betekende dat bestuurders veilig over straat konden. Verkeerde beslissingen werden door een boze menigte direct en aan den lijve afgestraft. De politieke leiders regeerden niet vanuit een ivoren toren op honderden kilometers afstand, maar in het stadhuis, waar slechts enkele deuren en een paar hellebaarden hen beschermden tegen eventuele ‘verontwaardiging’ van de belastingbetaler. Goed beleid werd afgelezen van de prijs van een stuk brood en het loon van een arbeider. Omdat er nauwelijks inflatie was kende iedereen de juiste prijs en het juiste loon.

Hoe anders is het nu?!

En hoe duidelijk is het voor iedereen die de vergelijking maakt met de Gouden Eeuw dat de Poppenspelers – toentertijd buitenspel gezet in Nederland – doelbewust hebben aangestuurd op de huidige beleidsmoloch in Brussel? Zoals de Amerikaanse jongens en meisjes met een joystick dood en verderf zaaien aan de andere kant van de wereld met hun onbemande drones zonder ook maar de geringste emotionele notie te hebben van het gruwelijke leed dat ze aanrichten, zoals de Apachepiloten vanop grote afstand raketten afvuren op weerloze burgers die ze alleen op een beeldscherm kunnen waarnemen, zo laten de onverkozen bestuurders in Brussel hun massavernietigingswapens los op een burger die ze alleen vanuit de statistieken kennen. De kans dat Mispunt Dijsselbloem morgen bij de bakker oog in oog staat met een Cyprioot wiens spaarcenten hij zojuist aan de banken heeft gegeven is bijzonder klein. Haiku Van Rompuy hoeft niet te vrezen dat de gemiddelde Vlaming die hij zo nu en dan tegen het lijf loopt hem een hooivork in zijn pukkelige achterste steekt – nog niet. Barroso stuurt altijd zijn chauffeur.

Slachtoffers   

armoede

Armoede door de crisis beperkt zich niet alleen tot Griekenland, Portugal en Spanje. Ook in Nederland loopt het aantal gezinnen die niet meer uit de kosten kunnen komen schrikbarend op.

Maar de slachtoffers van hun beleid, de Griekse, Spaanse, Ierse, Portugese, Italiaanse, Cypriotische arbeiders komen ze niet tegen. Die mensen weten niet waar hij woont. Niet bij hun in de straat in ieder geval. Zou het wel zo zijn, dan zou het beleid van de Europese Commissie, van de gezanten, presidenten, trojkaleden en ander crimineel tuig er wellicht heel anders uitzien. De uitzuigers, oplichters, roofbaronnen en andere parasieten die de politieke ‘leiding’ hun marsorders geven zijn niet eens gekend. En daarin schuilt het gluiperigste van het spel. Waar de regent uit de Gouden Eeuw na een twijfelachtig debat of onzekere beslissing ‘s avond de luiken dichtdeed en de straat niet op kon, omdat elke belastingbetalende burger zijn voordeur binnen loopafstand wist, baden onze huidige bazen in misdadige luxe zonder ooit te hoeven vrezen dat Jan met de Pet en een paar collega’s aan zijn voordeur verschijnen om verhaal te halen.

Vuile werk

Het vuile werk laten ze opknappen door de politiek, wetend dat de publieke moraal bij meerderheid vindt dat je een minister geen hooivork in zijn gat steekt, of gehuld in pek en veren door de straten van de stad jaagt, maar dat je hem of haar wegstemt. “Want dit is een rechtstaat, en zo doen wij dat hier. Dat is democratie. Proleet!” Maar we stemmen ze weg, en er verandert niets. De afstandelijke, ontmenselijkte staatsinrichting leidt tot het wanbeleid waarvan we de afgelopen 20, 50, 100, 200 jaar getuige zijn geweest – met de crapuleuze beslissing over de platte diefstal in Cyprus tot nu als deerniswekkend dieptepunt.

guillotineMaar wees gerust – of juist niet: wanbeleid leidt altijd tot een scheiding, en wel een scheiding van het hoofd van de dienstdoende potentaat van zijn vadsige lichaam. Echter komt daar meteen al weer een groot dilemma om de hoek kijken: wie is die potentaat? En waar vinden we hem? En dringen we met zoeken naar een antwoord op die vraag door tot de kern van de zaak in onze wanstaltige realiteit; een realiteit die zo door leugens beheerst wordt dat het bijna tijd wordt een nieuwe dimensie toe te voegen aan die die we al hadden? Ja. Want alles wat zich nu in het zichtbare spectrum van deze abstractie ‘2013’ afspeelt is een spel. Een spel waarvan slechts enkelen de regels kennen, en bijna geen een van de spelers weet dat hij deelneemt. Voor de deelnemers is het bittere ernst. Zij spelen niet. Ze kennen de regels niet. Weten niet hoe het spel heet. Ze hebben wel vermoedens. Ze zijn niet achterlijk. Maar de bankwerkers van de spelleiders hebben hun ballen stevig in de bankschroef geklemd. Ze kunnen geen kant op. Spelbrekers eindigen op het kerkhof – in het beste geval. U denkt te weten wat het spel is, maar komt feitelijk niet verder dan u vergapen aan de slinkse zetten van de spelers, zonder te weten wat ze doen. U vermoedt hun opdracht: meer voor hen en minder voor u. En dat is juist.

Alles is niet genoeg

planet earthMaar ze willen niet slechts meer. Ze willen alles hebben, en daarvan het mooiste, het grootste en het machtigste. Dat hebben ze feitelijk al, maar nog is het niet genoeg. Ze willen de hele planeet voor zich alleen. U moet weg. U moet dood. En zo niet, dan moet u heel uw leven werken, voor niets dan een stuk brood en een slok water. Daar zijn ze op uit, daar willen ze naartoe. En zullen er geraken.

De massa krijgt het langzaam door. Hoe ze worden genaaid. Hoe ze worden gepiepeld. Hoe ze worden leeggezogen. Ze wijzen met de vinger, maar ze wijzen naar de verkeerde. Als een massa levende doden zullen ze straks komen. Als alles hen is afgenomen zullen ze ‘de rijken’ een kopje kleiner maken, de politici aan hun hooivorken spiesen, de priesters en pauzen aan de galg laten bungelen, lang nadat de socialisten zijn verpulverd, de Moslims zijn vergast en alle waardevolle samenlevingsvormen van het menselijk ras zijn gevierendeeld en weggevaagd. Dan, op de puinhopen van de 21 eeuw, zal de Poppenspeler zich tonen. Nadat al zijn concurrenten door de massa zijn uitgeroeid zal hij het resterende gepeupel bij de hand nemen, in de boeien slaan en in eeuwige slavernij gelukkig laten zijn.

Hij is onder ons.

Nu. Hij heeft alle touwtjes in handen. Maar niemand gelooft dat hij het is die de ellende veroorzaakt. Niemand gelooft dat zijn duivels plan bestaat. Maar het bestaat, en wordt op dit moment voor ons aller ogen ten uitvoer gebracht. Hoe veel duidelijker dan ‘Cyprus’ kan het worden? We staan erbij, we kijken ernaar, maar we weten niet wat we zien. Tot het te laat is. We kunnen ons niet direct tegen hem keren. We weten niet wie hij is, en waar. Al hebben we vermoedens, maar het is verboden die te uiten. Maar we kennen wel zijn spelleiders, zijn adjudanten, zijn capi. We vinden ze bij de centrale banken en in de permanente functies bij de VN, de NAVO, het IMF, de BIS en de Wereldbank; nooit op de voorgrond, altijd in de schaduw. Ze werken vanuit Londen, New York, Frankfurt en Beijing. Ze bepalen wat wij lezen, zien en horen. Ze bepalen wanneer het oorlog wordt. Nu ook al vanuit Rome. Ze zijn machtig. Maar wij zijn met meer, veel meer, al kijken we vooralsnog de verkeerde kant op. Laat daarom de mensen om u heen snel beseffen dat ze naar de verkeerden wijzen, dat ze straks de verkeerden aan hun hooivork zullen rijgen. Hoed u voor de valse profeten die meehelpen de massa naar de verkeerden te laten wijzen. Politici doen niet ter zake. Als ze konden zouden ze aan onze kant staan. Maar ze kunnen niet. Want ze weten niet of ze durven niet.

Het spel is op de wagen.

Het wordt een lang spel.

Auteur: Arjan Plantinga, Bron: Zonnewind

 


ADVERTENTIE

FACEBOOK

ADVERTENTIE

INTERESSANTE WEBSITES

ADVERTENTIE

ARCHIEF
GEWOON-NIEUWS.NL
INFORMATIE
Heeft u interessant nieuws? Mail het ons!
© 2017 gewoon-nieuws.nl