Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website gewoon-nieuws.nl. Meer informatie
Mobiel

Had ik dit maar nooit geschreven

Als eindredacteur van Gewoon nieuws schrijf ik regelmatig een artikeltje voor onze website. Het ene beter dan het andere en soms vind ik een artikel van mijn hand zo slecht dat ik denk: “Ik wou dat ik dit nóóit geschreven had”! Maar ja, het is geschreven, gepubliceerd, de wijde wereld in gegaan en kan je er niet meer onderuit. Ik weet niet hoe dat anderen vergaat (ik praat niet graag over mijn miskleunen) maar ik blijf dan in ieder geval zitten met een knagend  en ontevreden gevoel, zodanig dat ik, als ik het bewuste artikel per ongeluk weer eens tegenkom, gauw doorklik en net doe of het nooit bestaan heeft

Monique Burger

monique-burger2

Monique Burger geschrokkenvan alle commotie

Iets dergelijks maar dan in optima forma moet de door DWDD bekend geworden Monique Burger zijn overkomen toen zij werd geconfronteerd met de commotie die is ontstaan naar aanleiding van haar column op de website van BoekBlad.nl. Haar column had als titel “Droomboek maakt armoede zichtbaar“. Zij beschrijft hierin de extra aanloop die zij als eigenaar van “De Nieuwe Boekhandel” in Amsterdam ondervond bij de uitdeling van het gratis boek voor Koning Willem Alexander, “Mijn droom voor ons land“.

Enkele citaten

1. Toen ik donderdagochtend de winkel opende, stond er al een lange rij mensen voor de deur. Een verrukkelijk gezicht. Zo wil je het toch, als boekhandel! Het gebeurt wel vaker dat er een páár mensen staan te wachten tot de deur opengaat (meestal jonge ouders met kinderwagens die net het oudste broertje of zusje naar school hebben gebracht, op hun papa- of mamadag), maar tientallen, op een kluitje? Die, als er iemand bij komt die aan de deur gaat voelen, hard gaan roepen: ‘Hoho, wij waren hier eerst’? (Echt gebeurd.)

2. Maar ik schrik er ook van. Niet van de greediness waarmee deze mensen hun gratis boek ‘opeisen’, maar van de armoede. Ongeschoren, ongewassen, ongekamd, dik, uitgezakt, kreupel, rotte tanden, stinkend, met looprekken en hulpmiddelen die ik nog nooit eerder in mijn leven heb gezien, ruw, onbeleefd, nauwelijks pratend: soms steken ze alleen het bonnetje toe – ook wanneer ik met andere klanten bezig ben af te rekenen, totaal gespeend van enig gevoel voor sociale verhoudingen of omgangsregels.

3. Ik neem het ze niet eens kwalijk. Dit is echte armoede, zoals ik het eigenlijk nooit zie. Het onttrekt zich aan mijn waarneming: in Bos en Lommer liggen (nog) geen zwervers op straat en is er geen openlijk alcoholisme, er zijn geen junks en geen hoeren – dat zijn de uitwassen van de binnenstad, die natuurlijk veel aantrekkelijker is vanwege het grote aantal toeristen dat je kunt beroven of het vele nog prima eetbare voedsel dat overal in de vuilnisbakken wordt gegooid. En de armste mensen zitten binnen, blijkbaar. Of ze scharrelen door de Dirk van den Broek, of de Lidl.

4.Wat ik me ook realiseer is dat ik door ons pin-onlybeleid deze ‘kopers’ nooit in de winkel krijg..

5. Ik ben er niet rouwig om, moet ik eerlijk zeggen. Door onze keuze voor pin-only hebben we – onbewust – een heel fatsoenlijk publiek ‘gecreëerd’, waarmee het aangenaam werken is, waarmee een goed rendement te behalen is.

6. Als we dan te horen krijgen: ik heb toch geen computer, dan glimlachen we onvermoeibaar. En soms heb ik zo verschrikkelijk veel plezier dat ik, buiten het zicht van de klanten, naar de keuken moet rennen om te lachen. Dat ook weer.

7. Al met al kost het ons bergen energie, en inpakpapier, en tasjes (en soms kunnen we door de lange rij onze echte boekenkopers minder goed helpen, dat vind ik wel erg) maar het leert me ook deemoedig te zijn, en het schenkt me ook nieuwe inzichten. Wéér zoiets bijzonders aan het werken in een boekhandel.

Zoals de titel van dit artikel al aangeeft, inderdaad: Schaamteloos.


ADVERTENTIE

FACEBOOK

ADVERTENTIE

ADVERTENTIE

ARCHIEF
GEWOON-NIEUWS.NL
INFORMATIE
Heeft u interessant nieuws? Mail het ons!
© 2017 gewoon-nieuws.nl