Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website gewoon-nieuws.nl. Meer informatie
Mobiel

Drone5

Killers op afstand

Ook ‘killers op afstand’ kunnen een oorlogstrauma oplopen. Ook al lijkt het besturen van de zogenaamde ‘drones’ en het daarbij doden van mensen via deze onbemande vliegtuigen, een beetje op het spelen van een computergame. Maar wat op een simulatie lijkt, is wel degelijk echt en uiterst dodelijk. Dat het werk van de drone-piloten vele doden oplevert, lijken steeds meer ‘drone operators’ zich eindelijk en intens te realiseren. Spiegel International, de Engelstalige uitgave van Der Spiegel, schrijft over Amerikaanse drone operators die gestopt zijn met hun werk omdat ze zich getraumatiseerd voelen. Posttraumatic stress disorder (PTSD) komt ook bij drone bestuurders voor…! Een onderzoek én een nieuwe documentaire proberen iedereen wakker te schudden..!

Brandon-BryantBrandon Bryant werkte vijf jaar lang als zo’n drone operator in een soort container op een luchtmachtbasis in New Mexico. Te midden van maar liefst 9 beeldschermen, doodde hij mensen in Afghanistan, tienduizend kilometer verderop. Maar soldaat Bryant trok zich het lot van de mensen die hij doodde en hun nabestaanden zó aan, dat hij inmiddels last heeft van posttraumatische stress. In het artikel ‘The Woes of an American Drone Operator’ beschrijft Spiegel International gedetailleerd over de missies die Bryant vanuit de VS uitvoerde en wat hij daarbij voelde.

Brandon Bryant vertrekt in de lente van 2011 bij de US AirForce en krijgt een lijstje mee met de resultaten van 6 jaar ‘vliegen met drones’. En wat een lijstje om trots op te zijn.. Zijn totale score? 1626 Gedode ‘vijanden’. Maar het commentaar van Brandon Bryant liegt er niet om: ‘Dat getal maakt me misselijk.’ Mensenrechtenorganisaties noemen de Amerikaanse aanvallen met drones een regelrechte oorlogsmisdaad. Tussen 2004 en 2013 zouden zo’n 3500 mensen zijn gedood, en daarvan kwamen zo’n 900 burgers om in landen als Jemen, Irak en Afghanistan.

drone cockpitBrandon Bryant zoekt nu de media op met zijn openhartigheid en geeft de hightech aanvallen met de onbemande, zwaarbewapende hight-tech vliegtuigjes, een menselijk gezicht. Bryant is een jongen die opgroeit Montana, in armoede wordt hij alleen door zijn moeder opgevoed; bij toeval komt hij door een vriend bij de luchtmacht terecht. Hij is dan net 21 jaar als hij met de drones ‘mag’ gaan werken. Ergens op een basis in een van de woestijnen in Nevada, bestuurt naast hem, de piloot de drone. Hij wordt geacht, in een walm van zweet en sigarettenrook, naar de beelden te turen, op de 9 schermen, op zoek naar ‘terroristen’ of ‘elk gevaar voor Amerikaanse troepen op de grond’…

De computer is zijn wapen, en hij zweeft soms wekenlang -samen met de piloot- volledig virtueel boven een doelwit in Irak of Afghanistan. Wat Brandon Bryant doet is doden met een ‘joystick’.. Een afstandsbediening, waar iemand van vlees en bloed op de knop drukt. Maar jongens als Bryant worden door ‘échte soldaten’ voor watje uitgemaakt, want hoe kan iemand nou oorlog voeren vanuit een luie stoel. Maar dat ook deze jongens lijden, dat is inmiddels overduidelijk.

Posttraumatisch Stresssyndroom (PTSS)

Bij Brandon Bryant wordt namelijk ‘PTSS’ vastgesteld: het posttraumatisch stresssyndroom. Een heftig psychische aandoening, die het leven van oorlogsveteranen tot een hel kan maken. Dát dit wordt vastgesteld, is een ‘verrassing’, want deze stoornis is binnen het Amerikaanse leger eigenlijk alleen maar het doorstáán van doodsangsten gekoppeld. Maar nu blijkt dus ook dat hevige gewetensnood de oorzaak van PTSS te kunnen zijn.

Workers prepare an MQ-1C Gray Eagle unmanned aerial vehicle for static display at Michael Army Airfield, Dugway Proving Ground in Utah in this US Army handout photoMaar officieel zou uit een Amerikaans onderzoek uit 2011 blijken, dat gehouden werd onder ruim 800 bestuurders van ‘Predators’ en ‘Reapers’, dat ‘slechts’ 4% van deze ‘dronesoldaten’ kans zou maken op het ontwikkelen van PTSS. In tegenstelling tot soldaten die fysiek bij een missie worden ingezet, waar dat geldt voor 10 tot 20%. Eerder onderzoek zou aantonen dat er op grotere afstand een beperktere morele betrokkenheid is bij de daden.. Waar die cijfers op gebaseerd zijn, weet niemand, maar het is in ieder geval iets wat door Bryant wordt tegengesproken!

En het is ook niet moeilijk om hem te begrijpen, zeker als je leest hoe hij in 2007 zijn eerste aanval uitvoert. Het is een aanval op twee mannen in de Afghaanse provincie Kunar. Ze zijn gehuld in traditionele kledij en dragen allebei een geweer over de schouder, zo krijgt hij te horen. Dat het voor Bryant meer lijkt op een herdersstaf, doet er even niet toe..

Brandon Bryant krijgt te horen op zijn koptelefoon, dat hij moet schieten. Hij drukt de knop in op zijn controlestick. Een lichtflits, rondvliegende ledematen en de drone dient vervolgens nog even boven de plek te  blijven hangen, Bryant ziet iemand doodbloeden. Het zullen gewone beelden worden voor hem de komende 3,5 jaar. En soms moet hij uren kijken naar de nasleep van zijn druk op de knop…

After the strike, I see the bodies being carried out of the house. “I see the women weeping and in positions of mourning. That’s not PlayStation; that’s real. My job is to watch after the strike too. I count the bodies and watch the funerals. I don’t let others clean up the mess”

Lees verder op: WantToKnow.nl


ADVERTENTIE

FACEBOOK

ADVERTENTIE

INTERESSANTE WEBSITES

ADVERTENTIE

ARCHIEF
GEWOON-NIEUWS.NL
INFORMATIE
Heeft u interessant nieuws? Mail het ons!
© 2017 gewoon-nieuws.nl