Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website gewoon-nieuws.nl. Meer informatie

ADHD: “Does Not Exist”

door op Mar.04, 2014, onder Gezondheid
Mobiel

Een foutieve zienswijze geprojecteerd op een generatie

richard-saul-wurman1

Neuroloog Dr Richard Saul

In het klimaat van de huidige gezondheidszorg, waar het voorschrijven van geneesmiddelen buitensporig is vermenigvuldigd, is het steeds belangrijker om de medische professionals te ondervragen over de diagnoses die ze stellen. Evenzo is het belangrijk hen te ondervragen over hun eigen geloof in de farmacologie als oplossing voor de gezondheidsproblemen waar we momenteel mee geconfronteerd worden. Er moeten vragen gesteld worden bij de labels die we op onszelf en op onze kinderen plakken.

Momenteel krijgen 10% van alle kinderen een ADHD-label opgeplakt. De afgelopen drie decennia is dit zeer misleidend paradigma in de hoofden van het publiek geplant en werd gefaciliteerd door de westerse medische instellingen. Deze misleidende mentaliteit heeft er toe geleid dat veel kinderen het etiket ADHD kregen opgeplakt. ADHD staat voor “Attention Deficit Hyperactivity Disorder” Deze, volgens neuroloog Dr Richard Saul, verzonnen stoornis is inmiddels uitgegroeid tot een pillenslikkende manie in de 21e eeuw die steeds meer kinderen verslaafd doen raken aan gevaarlijke stimulerende drugs.

De diagnose ADHD, voor het eerst als zodanig aangeduid door de “American Psychiatric Association” in 1980 als een ‘attention-deficit disorder’, is sindsdien omhooggeschoten naar 7,8% van alle kinderen in 2003  en tegen 2011 zelfs tot 11% van de kinderen.

Deze valse diagnose wordt nu op 10% van alle kinderen geplakt waarvan tweederde bij jongens. Dit is een alarmerende hoeveelheid verkeerde diagnoses, vooral als hiervoor medicijnen als “Adderal” en “Ritalin” worden voorgeschreven. Hoe meer een kind deze drug slikt hoe groter hun afhankelijkheid ervan wordt, wat kan leiden naar een gevaarlijke verslavingsspiraal.

Nieuw boek van neuroloog Dr Richard Saul

adhd boekHet boek getiteld “ADHD Does Not Exist” werpt licht op de situatie en is het resultaat van een halve eeuw  ervaringen in het behandelen van patiënten. Saul was getuige hoe talloze patiënten bij hem kwamen die het ADHD label al in hun geest hadden laten inbranden. Saul herkende onderliggende problemen die konden worden opgelost zonder het diagnosticeren van ADHD en het daarbij horende drogeren. Patiënten die een korte tijd aandacht aan hun probleem besteedden, daarvan zegt Saul: “Ze hebben zichzelf al gediagnosticeerd met ADHD en komen rechtstreeks naar me toe om dit bevestigd te krijgen, met vervolgens het verzoek om Ritalin af Adderal voor te schrijven. ADHD is een mooi excuus om gemakkelijk toegang tot deze drugs te krijgen. Er is nog een aantrekkelijk element in de ADHD diagnose, met name bij volwassenen, die het spannend vinden zichzelf betrokken te voelen bij veel dingen tegelijkertijd, in plaats van vastgeroest te zitten in een saaie sleur. Richard Saul herinnert eraan dat zijn collega’s er in de meeste gevallen snel bij waren om de stimulerende middelen Alderall en Ritalin voor te schrijven omdat de patiënten voldoen aan de criteria van een “twee minuten checklist”.

In een voorbeeld beschrijft Saul een meisje dat behandeld werd voor ADHD omdat ze storend op klas werkte. Ze maakte constant stampei omdat ze niet kon zien wat er op het bord stond. Uiteindelijk was alles wat ze nodig had, een bril, geen drugs.

Bronnen: NaturalNews.com   DailyMail.co.uk

 


  • ik heb nooit de artsen hier in Nederland geloofd.
    die hebben allen een ding voor ogen: snel diagnose maken &dus ook snel winst maken.
    mensen hier geloven nergens in, maar wel in geld.
    hoe kan je echt iemand willen helpen als je nergens in gelooft behalve in geld.?

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Zoals ik bij het vorige artikel hierover enkele dagen geleden al stelde
    zou men zich niet met symptoombestrijding maar met de oorzaken van
    spanningen bij zowel kinderen als volwassenen moeten bezighouden. Ik
    baseer dit op het feit dat naarmate de megalomane produktie van steeds
    meer nauwelijks zinvol te noemen producten ons steeds meer bezighoudt we
    steeds minder tijd over houden om aan onze eigen kinderen te wijden, om
    over de absurde druk om kinderen op een steeds vroegere leeftijd al tot
    het leveren van prestaties te dwingen nog maar niet eens te spreken.

    Wat
    me bij bovenstaand verhaal opvalt is dat er – zoals steeds – een
    Amerikaan moet worden opgevoerd die steeds weer alle slimme ideeën
    heeft. Kennelijk vinden wij onszelf in Europa te stom om eigen
    conclusies te trekken. De ellende is dat wat nu allemaal ontkend en
    bestreden werd ook allemaal in Amerika is bedacht. En wij maar als
    hondjes volgen, maak niet uit wat ze daar preken om aandacht te krijgen.

    Laten
    we eens zelf gaan nadenken wat goed voor ons en onze kinderen is! In de
    DDR hadden moeders als ze dat wilden het recht om thuis voor hun
    kinderen te zorgen totdat ze als 4 jarigen naar de kleuterschool gingen.
    Het werd niet aangemoedigd want een ieder’s werkkracht was nodig, maar
    het recht was aanwezig. Betaald verlof. Als we nu eens besloten dat voor
    onze eigen kinderen over te hebben? Gewoon vaders en moeders om en om
    het recht geven hun eigen kinderen tot evenwichtige kleuters groot te
    brengen totdat de staat het op hun 4-jarige leeftijd overneemt? Ik zou
    niet verbaasd zijn als zoiets alleen al tot een flinke reductie in de
    zogenaamde ADHD diagnoses zou leiden. Ook al zullen de aandeelhouders en
    hun bedrijven dat misschien minder leuk vinden omdat het iets kost.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • zielenknijper

    Psychiatrie is funktieloze uitbuiting van menselijke onmacht. Volgens veel geleerden is ADHD een ziekte-religie waarbij mensen problemen en onzekerheden in het leven wijten aan een onmeetbare ziekte.

    Volgens prof. dr. Trevor Parmenter zijn de ‘symptomen’ van de ziekte ADHD in essentie gewoon kindergedrag.

    http://www.theaustralian.com.au/news/health-science/adhd-symptoms-normal-behaviour/story-e6frg8y6-1111117244523

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Meid

    Ik ben hier absoluut niet mee eens, wel dat sommige kinderen zogenaamd ADHD hebben oke. Maar dat het niet bestaat vind ik onzin, want ik heb zelf ook ADHD. Ik heb niet de vorm dat ik lastig ben, laat slaap of slecht eet. Nee, ik ben iemand die vergeetachtig is, chaos in het hoofd heeft, snel boos worden, aan alles friemelen, heel vaak dromen, op alles let, slechte concentratie en ik ben heel erg snel afgeleid. Ik heb een goede opvoeding gehad, ik slaap altijd om 9 uur, ik eet elke dag 2 stuks fruit en veel groente, ik sport en ik zit op een sport. Kinderen die druk en vervelend zijn, hebben geen ADHD. Maar er zijn ook andere mensen/kinderen zoals ik die echt wel ADHD hebben, en het er echt niks aan kunnen doen. Hij heeft de ene kant wel gelijk, maar de andere kant ook weer niet. Kon ik maar geloven dat het niet bestaat, maar ik ben wel degene die nu met deze stoornis zit. Ik huilde, zakte in elkaar en wou dat het stopte. Want ik had vaker ruzies met mijn ouders dat ik dingen vergat op de momenten waar het echt juist niet kon. Ik gebruik nu medicijnen, en alles gaat veel beter. ADHD bestaat, vervelende kinderen met zogenaamd ADHD bestaat niet.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Meid

    Ik was een kind dat altijd vergeetachtig was, en nu heb ik de leeftijd 18 jaar bereikt. Eerst moesten mijn ouders mij helpen, van: Heb je dit? Heb je dat? Of zo en zus..
    Nu hoeft dat niet meer, ik maak dingen af, zoals Huiswerk maakte ik ook nooit af. Of mijn rekening een keer vergeten, al die dingen moesten stoppen. Ik kreeg medicijnen en alles ging goed, sommige hebben het wel, sommige ook weer niet :).

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    “Ze maakte constant stampei omdat ze niet kon zien wat er op het bord
    stond. Uiteindelijk was alles wat ze nodig had, een bril, geen drugs.”

    Je kunt je natuurlijk wel afvragen hoe normaal het is dat zo’n meisje daarover constant stampei maakte. Toevallig heb ik zelf de hele lagere school tot mijn 11e levensjaar geen woord van het bord kunnen lezen, pas door stom toeval (toen tijdens een wandeling mijn ouders over een nieuw verkeersbord aan de overkant van de weg spraken terwijl ik het hele bord niet kon zien) kwamen ze erachter dat ik een bril hoognodig had. Een aanleiding tot stampei maken heb ik daar in mijn wildste fantasieën nooit gezien. Het was wel een hele beleving ineens te kunnen zien wat ik al die jaren miste, ik weet, het klinkt achteraf misschien dwaas, maar ik had min of meer aangenomen dat het bord alleen voor de kinderen op de voorste rij bedoeld was.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Maurice

    Ik denk dat ADHD op zich wel bestaat en dat dit percentage groter wordt ook. In deze tijd hebben ouders steeds minder zin om zich te bemoeien met hun kroost vanwege hun eigen ontwikkeling (carriere) en het feit dat ze steeds minder het pre ouder tijdperk kunnen losmaken (uitgaan, sport en vrienden). Grootouders worden gezien als makkelijke, goedkope maar vooral flexibele oppas en worden vaak meerdere dagen per week opgetrommeld. De kinderen eisen die aandacht uiteindelijk later toch weer op. Alleen moet je drukke, agressieve of verveelde kinderen niet gelijk verwisselen met ADHD kinderen. En je moet ZEKER niet gelijk grijpen naar medicatie…

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Sas

    Ja en fibromialgie, epilepsie, depressies dit alles bestaat ook niet. Want het zit tussen je oren, toch? Houd op lieve mensen met verkondigen dat het niet bestaat en dat ouders hun kinderen vergiftigen. Het is gewoon een nieuwe heksen jacht dat verkondigen dat ADHD niet bestaat. Het is er wel alleen niet elk kinder die beetje anders is heeft het. Stel niet te snel een diagnose!!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Consuela

    Dat is gewoon kindgedrag en je hebt geen ADHD.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Joris

    Natuurlijk wil de farmaceutische industrie geld verdienen, net als neuroloog Dr Richard Saul met zijn boek! Maar ik koop/neem geen dingen, die onzinnig zijn in mijn ogen. Het boek van neuroloog Dr Richard Saul koop ik dan ook NIET en medicatie die mij als man van 32 helpt neem ik heel bewust WEL.

    Mij maakt het niet uit welke naam je de diagnose geeft. Ik ben 32 jaar, een intelligente kerel met een prachtig CV, inmiddels een eigen bedrijf en een uitermate goed sociaal leven. Sinds mijn 29e eindelijk duidelijk waarom ik vaak zo worstelde; diagnose ADD.

    Ik was nooit druk, nooit echt anders. Wel heel veel moeite met overzicht, prioriteiten
    en concentreren op dingen waarbij je niet kunt handelen op intrinsieke
    motivatie. Op school werd altijd gezegd, ‘Joris kan het heel makkelijk, hij
    moet het alleen willen/doen’.

    Daar zit wat mij betreft de crux van het probleem, ik heb nooit iets kunnen
    doen, waarin ik geen interesse heb, iemand met mijn ‘setje hersens’ heeft een
    ongelooflijke hyperfocus voor hetgeen hem interesseert en kan, hoe graag hij
    ook wil, geen teksten lezen, opdrachten maken waarbij zijn hart niet
    klopt. Ik snap dat dit voor een leek, op -gebrek aan discipline- lijkt,
    ik werk heel graag 60/70 uur in de week, daarnaast fiets ik heel graag 200 km
    in de week en ben ik altijd in de weer, een TV zie ik nooit, dus een gezonde
    drive heb ik zeker.

    Helaas moet je in het nederlandse schoolsysteem en in onze arbeidscultuur vaak
    mee, in hetgeen dat bij de collectieve verwachting past. Een drive als de mijne
    past dus niet altijd makkelijk in deze systemen. Mijn hoofd draait altijd
    overtoeren, 1000 gedachten in een minuut, zonder structuur, ingegeven door
    alles wat je ziet, hoort en voelt. De snelste, makkelijkste en effectiefste
    manier om dit te veranderen is medicatie, deze medicatie is mijn inziens niet
    heiligmakend, maar kan je leven echt veranderen. Ik kreeg door de medicatie een
    heel scherp inzicht in het brein van de saaie, berekenende, keurslijfdragende
    medemens zonder ADD (een tikje rancune idd, vanwege de soms oliedomme reacties
    op dit artikel 😉 ). Ik gebruik de medicatie nu alleen nog op momenten waarop
    ik extra concentratie nodig heb; presentaties, belangrijke gesprekken etc. Voor
    mij werkt dit heel goed.

    Ik ben nu veel beter in staat om mezelf aan te passen aan hetgeen ‘de
    maatschappij’ van mij verwacht, dit is dan wel een ‘showtje’ natuurlijk, want
    van binnen blijf ik die man, die uiterst creatief is, heel goed ‘out of the
    box’ kan denken, empathisch en super sociaal is en verder gezegend is alle
    andere kenmerken die mensen met ‘de diagnose ADD’ zo bijzonder maken en
    kenmerken.

    Mijn conclusie is na 32 jaar dus: sommigen mensen worden geboren met een
    ‘specifiek setje hersenen’ dit is niet slecht of verkeerd, alleen geeft dat
    vaak problemen met met de (veel grotere groep) mensen die met ‘een ander (of
    ‘gewoon’) setje hersenen’ geboren zijn. Mensen die dus met het ‘ander (gewoon)
    setje hersenen’ geboren zijn, begrepen ons niet goed en gaven ons het stempel
    AD(H)D. Dat mag, wij willen graag goed functioneren in een maatschappij waar de
    normen en waarden van de grootste groep gelden, wat logisch is.

    Daarom kan medicatie een uitkomst zijn! Dankzij medicatie, coaching en een paar
    goed boeken (NLP) functioneer ik nu perfect in zowel mijn sociale als zakelijke
    leven, er blijft altijd dat bijzondere randje, wat ADD genoemd wordt, om me
    heen zitten, maar dat maakt me ook de gelukkige, kleurrijke en vrolijke persoon
    zoals iedereen me kent! Ik ben een trots ‘diagnose ADD-drager’ en zou
    niet zonder mijn stoornis/afwijking/ziekte willen leven!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Meid

    Je praat onzin, want ik heb het wel.
    ADHD is GEEN ziekte of iets dergelijks.
    ADHD is een naam voor een groep symptomen.
    Dus zeggen je hebt geen ADHD, Vind ik wel erg vreemd.
    Kindergedrag spoort al helemaal niet want ik ben al 23 jaar
    ;s wel vreemd vind je niet.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Meid

    Ze vertellen dat wanneer je volwassen word, dat het weggaat.
    Nou over een paar maanden word ik weer een jaar ouder, dan wil ik wel weten wanneer het weggaat.
    Kindergedrag begrijp ik dus helemaal niet.
    Dus ze willen zeggen dat een 23 (bijna 24 jarige) een kindergedrag toont? Dat mijn hersenen nog denken zoals een 10 jarige?
    Raar want hoe kan het dan dat een 10 jarige al zijn belastingen kan betalen of iets dergelijks?
    Vele zeggen: Het bestaat niet/ andere zeggen: Wel.
    Ik zeg zelf: Pas als je het zelf meemaakt en hebt, weet je dat het bestaat.
    Punt uit, einde discussie.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Meid

    Oh en ik ben geen 18, maar eigenlijk 23 (bijna 24)
    Ik ben geboren op 12 augustus 1990,
    Toen ik 14 was kwamen ze erachter dat ik adhd& add had, en nu bijna 10 jaar geleden heb ik het nog steeds.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Johan mohr

    Richard Saul….is geen Ervaringsdeskundige……ik wel al 62 jaar wat hij uitkraamt is totale ONZIN. En daar wil het bij laten. De man moet dringend naar een psychiater toe…Wie weet biedt deze nog enige soelaas.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Elly Dielens

    Ik kan me voorstellen dat die kleine meid gewoon heel gefrustreerd is geraakt en daardoor stampij heeft staan maken..
    Je moet je eigen voorstellen dat je vervelende opmerkingen krijgt omdat iedereen er van uit gaat dat je het wel kan zien. Door de mis communicatie kan er heel wat mis gaan in het hoofd van een kind..

    Toen ze een bril had was het afgelopen met het stampij maken want dat was het enige wat ze nodig had.. Daarna ging het dus dan wel gewoon goed…

    Mijn zoon is slechthorend.. en moet een gehoortoestel.. Ik kan die kleine meid heel goed begrijpen omdat mijn kleine jongen ook een hoop mis verstanden heeft gehad met de juf.. Hij luisterd niet!!! Uhuh sjah als je het niet kan horen…

    Sommige deskundige denken teveel uit een boekje en zien alles dus veels te zwart wit… erg jammer want soms zit er meer achter de stampij en tranen!!!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Dana

    Super verwoord!! Ik denk dat ik mijn mening nog maar eens moet herzien, ben op het moment totaal niet blij met mijn add! Maar zoals je zegt met medicatie, coaching en veel info moet er makkelijk mee te leven zijn en dat is wat mijn doel moet worden!
    Dankjewel

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Patrick

    Helemaal mee eens! !

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • kees

    Bestaat een aandoening wel als er alleen maar een DSM symptomenafvinklijstje, maar geen objectief wetenschappelijke diagnostische test voor is?
    Waarom is er zoveel discussie over de diagnose ADHD, ADD enz en bijvoorbeeld niet over de diagnose kanker, hartinfarct of een gebroken been??
    Juist, er is geen test voor die ADHD onomstotelijk aan kan tonen.
    De discussie over het wel of niet bestaan van ADHD is dus volkomen zinloos.

    We accepteren tegenwoordig gewoon steeds minder dat iemand iets afwijkt van de norm en daar willen daar dan graag een etiketje op plakken. Tegenwoordig plakken we etiketjes op ca 10 van de 100 kinderen. Vroeger waren we als maatschappij tolleranter en vonden we slechts 1 of 2 van de 100 kinderen afwijkend. Wil je de ADHD epidemie dus terug dringen, dan zal je scholen bv op moeten leggen dat ze niet meer dan 2 labels per 100 leerlingen uit mogen delen, of wel het budget voor gekke kinderen flink moeten beperken zodat het aantal gekke kinderen genormaliseerd wordt. Mooi gezegd trouwens die laaste zin.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • kees

    En jij begrijpt niet dat deze man de wetenschappelijke fundamenten onder diagnose ADHD volkomen terecht onderuit haalt.Hij heeft het niet over een individu die toevallig blij is met zijn diagnose en de pillen die hij daarvoor heeft gekregen. Voor je iets uitkraamt, is het misschien handig om te weten wat de strekking van het verhaal is en als je niets van wetenschap weet kan je beter geen commentaar leveren.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Brenda

    Joris prachtig verwoord. Heel herkenbaar voor mij als vrouw 45 jaar ADHD. Zoon met ADHD die gisterochtend zijn medicatie was vergeten……. ADHD absoluut!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Elvira

    Wauw Joris, wat verwoordt je dit fantastisch over jezelf!
    Deze tekst past precies bij mijn zoon, wat een gelijkenis.
    Ik twijfel toch nog wel eens over deze ‘moderne ziekte’ maar ga je tekst goed bewaren!
    Veel succes!
    Groet, Elvira

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Quiet Rebel

    Eventjes een correctie hier, ADHD kan WEL aangetoond worden. Door hersenscans enzo is er duidelijk verschil te zien tussen mensen zonder ADHD en mensen met ADHD. Voortaan eerst even research ergens over doen voordat je zomaar oordelen gaat trekken.
    😉

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Anne

    Geweldig goed weer gegeven. Het is daarom juist zo jammer dat dit soort mensen als Joris, die juist de kleur in de grijze muizen wereld aanbrengen, bijna gedwongen worden om ook maar grijze muis te worden. Is namelijk veel makkelijker te sturen, zo’n groep. Ik herken veel dingen in jouw functioneren. Als er in mijn jeugd ook al zo’n stickervel was geweest, nou dan had ik ook zo’n ADHDplaatje gekregen. Ik ben ook zonder dat AOWer geworden, misschien met meer vallen en opstaan dan een grijze muis, maar ik ben er. Mijn eigen “gezonde” verstand heeft me altijd gezegd dat al die pillenboeren zoals ik ze maar noem, er alleen op uit zijn hun bankrekening te spekken. Als er geen ziekte is dan verzinnen ze er wel een. Een geweten gaat immers meestal niet samen met het hele grote geld. Was er maar een pil om juist DIE kwaal te helen!!!!

    In een familie met meerdere “druktemakers” is ADHD niet onbekend en de medicijnen niet zonder kritiek. Van dichtbij beleefd hoe mensen daardoor worden beïnvloed, en vaak ten nadele! Je raakt al vaak als rebel te boek als je niet braaf alles maar slikt.
    Het is dan best wel eens moeilijk te verteren als je ziet dat je dochter, je kleinzoon, van drukke, niet stilzittende en op ontdekkingsreis zijnde kinderen letterlijk en figuurlijk plat raken door medicijnen.
    Kleinzoon eerst, daarna komen ze op het idee dat zijn moeder óók wel eens ADHD zou kunnen hebben. Dus…..trek maar weer open de pillenla. Kun je je voorstellen wat je dan allemaal denkt als je aan de kant staat en toekijken moet?

    Gelukkig is veel ten goede gekeerd, na veel leed. Kleinzoon bijna zonder medicatie maar met veel omwegen bezig aan zijn studie en dat met héél goed resultaat. Dochter na een gestrand huwelijk weer bezig haar leven op de rit te krijgen. Ook met minimale medicatie. Begrepen worden is een heel wat doeltreffender medicijn!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nadine

    Ben ik het helemaal mee eens. Ik ben 40j. En neem sinds mijn 35 ste ook medicatie, die mij wel de mogelijkheid geven, mij hierin ondersteunen, om toch een beetje “een normaal” leven te knn leiden. Inderdaad er is veel kritiek op deze medicatie, maar dat boeit mij echt niet. Zolang wij met dit probleem, OOK AL IS HET MET DIE MEDICATIE, zoals de mensen het zeggen, omkunnen, en er uiteindelijk aan uit kunnen, kunnen ze voor mij allemaal de boom in. Wij zijn helemaal niet anders als andere, wij zijn juist meer uniek als de normale doorsnee-mens. Ieder zijn leven, is mijn motto. Dit is nu effe brut, WAT IK NU GA ZEGGEN. Mr die mensen met kritiek op HDAD of ADD, echt he!! Get a life!!!! Wie blijft er hier eigenlijk hangen over “hoedat wij leven/zijn… Beter te vlug, dan te traag en te simpel van gedachten te zijn!!!!

    Thumb up 0 Thumb down 0

ADVERTENTIE

FACEBOOK

ADVERTENTIE

INTERESSANTE WEBSITES

ADVERTENTIE

ARCHIEF
GEWOON-NIEUWS.NL
INFORMATIE
Heeft u interessant nieuws? Mail het ons!
© 2017 gewoon-nieuws.nl