Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website gewoon-nieuws.nl. Meer informatie
Mobiel

hsp3

Artikel over HSP

Auteur: Irma Schiffers

Lief medemens,

Irma SchiffersNooit heb ik de wereld waarin ik leef kunnen begrijpen. Van jongs af aan voelde ik me aangetrokken tot kinderen die gepest werden op school, omdat ik hun innerlijke schoonheid zag. En daarmee meteen de reden waarom ze gepest werden. Ze waren ‘anders’, net als ik. En omdat ik voor ze wilde opkomen, werd ik ook een mikpunt in alle schooljaren die ik meemaakte. Maar ik bleef vanuit het gevoel van rechtvaardigheid voor ze staan. Ik zou mijn schooljaren voor geen goud over willen doen! Al weet ik nu dat het mij krachtig heeft gemaakt.

Ik ben vanaf relatief jonge leeftijd  veel (jonge) mensen kwijtgeraakt aan de ‘stoffelijke dood’, mijn eerste liefde en later in mijn leven ook een paar van mijn beste vriendinnen. Maar ik kon ze zelfs na hun overlijden nog voelen, soms horen. Er gebeurden onverklaarbare dingen die mij deden geloven dat alleen ‘zij’ dat zouden kunnen veroorzaken. Ik werd er eenzaam van want ik kon dat met niemand delen zonder voor een fantast uitgemaakt te worden.

school2Ik kon ontzettend gemakkelijk  en goed leren, maar ik voelde me doodongelukkig in de structuur die de school en de maatschappij mij oplegde. Ik zag het zelf toch allemaal heel anders? Beter? Mooier?  Mocht ik dat wel van mezelf denken? Nee, want leraren en onderwijzers weten het uiteraard beter, zo leerde ik! Ik mocht niet ‘brutaal’ zijn. Altijd had ik vragen waarmee ik leraren tegen mij in het harnas joeg. Ik kreeg zelfs eens een dikke onvoldoende omdat ik een opstel inleverde dat ik zou hebben overgeschreven. Want iemand van die jonge leeftijd, kon zo’n filosofisch epistel niet schrijven. Gelukkig was daar mijn moeder die de lerares een boze brief schreef en een lans voor mij brak. Ik kreeg alsnog een negen.

Ik kan niet tegen onrecht, nooit gekund ook. En ik zie het continu gebeuren. Overal. Ik zie leed dat dieren wordt aangedaan en dat voelt alsof het mij wordt aangedaan! Ik beleef het mee en ik zou het kunnen omschrijven als een steen op mijn maag, een brok in mijn keel, of als een niet te stuiten verdriet. Maar zelfs de pijn die een ander, of een dier heeft, kan ik voelen in mijn lichaam. Ook al is het niet van mij. Dat te kunnen onderscheiden heb ik later moeten leren door middel van trainingen die met energiewerk te maken hebben. Jarenlang van cursus naar cursus… Zoek het maar eens uit in je eentje, wie jij zelf bent en waar jouw ‘energieveld’ ophoudt.

Ik kan er niet tegen als de waarheid niet tegen mij wordt gesproken, want ik ‘hoor’ de achterliggende gedachten, die wel waarheid spreken in mijn hoofd. Ik voel het wanneer jij tegen me zegt dat het goed met je gaat, terwijl dat niet zo is. En ik ‘zie’ ook waarom het niet goed gaat. Of ik ‘hoor’ het, voel het…  dan voel ik mij zo eenzaam en dan denk ik: ‘waarom durf je mij niet te vertrouwen, ik veroordeel niet, jij mag zijn wie je bent, ik ben er voor jou,  onvoorwaardelijk! Zie je dat dan niet?’ Dus ik ga niet graag naar evenementen of feestjes waar veel mensen komen. Ik kan mezelf niet zijn en alleen maar ‘leeglopen’. Zo voelt dat.

HSP-oog

Ik kan niet (meer) tegen televisie of radio, ook al werkte ik er jarenlang zelf. Ik kon dat toen, omdat ik het heerlijk vind om anderen te helpen en als ik daar dan ook nog geld voor krijg is dat helemaal een ‘wonder’. Maar de hiërarchie die daar heerst en de wantoestanden ontgingen mij niet. En geld heeft mij nog nooit geïnteresseerd. Het is niets, het is een aardse illusie, een stukje materie, wat je niet meeneemt als je straks ‘overleden’ bent. Wat je wel meeneemt is jezelf, je spirit, je kern, je geest die (hopelijk) gegroeid is. Zie je dan niet dat geld alles kapot maakt? En als je geen geld hebt omdat je je niet in een negen-tot-vijf-baan of een organisatie-structuur kunt handhaven omdat je daar letterlijk ziek van wordt, heb je in deze wereld niets.  Als je talenten hebt zoals muziek maken, schrijven, tekenen, schilderen tel je maatschappelijk niet mee en moet je het maar uitzoeken. Want je bent nergens in te passen en ‘het is je eigen schuld dat je voor dat soort beroepen kiest, die eigenlijk hobby’s zijn’  kreeg ik vaak te horen. Dat doet enorm veel pijn. Want mijn talenten worden mij tot ballast! En ze maken mij juist zo blij…

Zie je dan niet, dat wij allemaal hier zijn om een reden, en dat er voor iedereen in de wereld genoeg te eten en te drinken is? Als we het maar eerlijk verdelen… Elkaar helpen daarbij. Ik doe dat vanzelf, omdat ik voel dat dat goed is en zo hoort, maar hoe zit dat dan met jou?

Ik kon niet meer spelen in mijn bands omdat ik altijd na afloop ziek thuis kwam. Ik had de meest vreselijke ‘kwalen’ overgenomen van degenen die ik gesproken had in de pauzes of na afloop. Terwijl ik ook niet houd van een ‘podium’, omdat ik graag dichtbij jou wil zijn en blijven. Ik moest leren om die energie te onderscheiden van mezelf zodat ik het weer ‘weg kon sturen’. Gek genoeg wist ik altijd dat ik er niet voor naar de dokter hoefde omdat het vanzelf zou verdwijnen. ‘Iets’ zei me dat die kwaal niet van mij was. Ik moest daar alleen naar leren luisteren. Maar ook kon ik met mijn hooggevoeligheid niet meer tegen het ‘vocale geweld’ dat uit de versterkers kwam. Ook al kon ik ervan genieten dat andere mensen blij werden van onze optredens en een avond heerlijk konden dansen. Daarom heb ik het nog tien jaar volgehouden. Mijn medemuzikanten begrepen dat van mij…

????????????

Ik voel me soms zo ‘anders’ en alleen dat ik meermalen heb gesmeekt om hier weg te mogen. Nee, ik was zeker niet depressief of erger, ‘psychotisch’. Ik begreep alleen maar niet dat niemand hetzelfde leek te voelen en te zien als wat ik telkens zie en voel, en vooral ‘weet’.  Ik begreep niet waarom ik geboren was op een planeet als deze. Maar ook voel ik dat ik zelf mijn leven niet moet beëindigen omdat ik hier ook rondloop met een reden. Al heb ik nog steeds (tegenwoordig steeds minder) moeite om die reden te vinden en in te zien. Gelukkig ontmoet ik de laatste jaren mensen die hetzelfde voelen, die ook teruggetrokken leven omdat het anders te overweldigend wordt. En dit met mij delen omdat ik mezelf ook wat meer ben gaan uiten over wat ik voel, zie en ‘weet’.

Ik houd zo ontzettend veel van mijn dieren, omdat ze mij aanvoelen, zoals ik hen aanvoel. We hebben ‘echt contact’  en ik begin te begrijpen dat zij bij mij geboren zijn om mij bij te staan in dit eenzame proces. Ik heb dat al heel vaak mogen ondervinden en het is heel zuiver en wonderlijk mooi! Ze houden me op aarde, helpen me te aarden en te gronden, zoals ik hen help te gronden. Want dieren zijn niet geaard omdat ze op ‘vier beentjes’ lopen, net als wij in de oertijd. Als ik om deze ‘zienswijze’  wordt uitgelachen, doet mij dat heel erg veel pijn.

animal hugIk houd sowieso van alle dieren, omdat ik voel dat zij ons dingen leren: eenvoud en onvoorwaardelijkheid. Ik zie ook dat er veel mensen zo zijn en zo denken, omdat ze zelf ook hooggevoelig zijn en de medemens eveneens vaak niet begrijpen in hun handelen en spreken. Maar als ik dat zeg, willen ze dat vaak ontkennen. Dat begrijp ik zo ontzettend goed dat ik daar geen oordeel over heb. Maar ik voel me dan weer alleen en ontkend.

Als ik lees dat er oorlog is uitgebroken en dat er ook nog eens een politiek mandaat voor gegeven is, huilt mijn hart. Ik zou willen schreeuwen, maar ik doe het niet, omdat ik weet dat het geen zin heeft. Begrijpen die mensen die zich ‘geleerd’ noemen dan niet dat ze vanuit angst en ego handelen? Waar geen kracht is ontstaat macht en dus onmacht. Het is uit balans…

Ik leef veel in mijn eigen huis, tussen mijn dieren en probeer dat soort nieuwsberichten te vermijden.  Maar ik voel me ‘dom’ als iemand mij iets vertelt wat iedereen schijnt te weten en ik heb er niets van meegekregen, dus ik blijf het toch lezen tegen mijn gevoel in.

Ik heb heel veel geleerd en gestudeerd en ik heb ontdekt dat ik ‘cum laude’ voor alles kan slagen wat ik aanpak. Maar ik heb ook ontdekt dat het moet resoneren met mijn hart en ziel en ik laat mij geen onzin verkopen in welke opleiding dan ook. Dus ik heb vaak studies weer moeten afbreken omdat ik voelde dat ik niet kon beantwoorden aan wat mij gevraagd werd. Ik wil alleen eerlijkheid en dat kunnen zeggen zoals ik het zie zonder meteen veroordeeld te worden met een laag cijfer. Gelukkig ben ik een aantal gelijkgestemde docenten tegengekomen die mij zagen zoals ik was. Daar heb ik  nog steeds contact mee.

Ik heb vrijheid nodig om te zijn wie ik ben in de kern. En ik ‘weet’ dat ik niemand iets aan doe als ik dat mag zijn. Nooit zal ik iemand moedwillig pijn doen, maar ervaar zelf telkens weer dat ik daardoor pijn heb als ik me moet aanpassen en niet begrepen wordt. Omdat jij vanuit logica redeneert en ik (gelukkig, of is het helaas) vanuit dezelfde logica met jou mee kan redeneren, maar vanuit een soort ‘wijsheid’ weet dat het niet klopt.  En dat heb ik jarenlang –onwetend, onbaatzuchtig en noodgedwongen-  wel gedaan. Met alle gevolgen van dien.

geluk2Ik heb door schade en schande en veel zoeken op het internet (lang leve het internet) ontdekt wie ik ben en nu heb ik moeten leren dat ik mag zijn wie ik ben. Dat valt nog steeds niet altijd mee. Ik kreeg de term ‘indigo’ uitgelegd via ‘nieuwetijdskind.com’ en ik begrijp sinds een tijdje dat ik daarnaast mediamiek en paranormaal geboren ben, dat wist ik al langer, maar ontkende dat stuk in mijzelf. Daar durfde ik ook niet over te praten.  Dat durf ik pas echt sinds een jaar. Ook schijn ik hoogbegaafd te zijn, en het dringt tot mij door dat die fenomenen vaker aan elkaar verwant zijn. Dat schreef ik vorige week als antwoord op een vraag die gesteld werd naar aanleiding van mijn artikel, en dat is over het internet verspreid, ook onder diverse psychologen.

Ik vraag je om mij te nemen zoals ik ben, maar vooral vraag ik je om ‘open’ te staan voor mensen die ‘anders’ zijn, zonder te proberen ze in je eigen ‘denkkader’ te plaatsen of aan te passen aan datgene wat jij op school of door je werk hebt geleerd. Want de kans is groot dat we elkaar niet echt begrijpen. En is het immers niet zo, dat uitvinders altijd eerst buiten het kader moeten denken om iets te ontdekken? Een paradigma wordt dan een hypothese, of een anomalie en vervolgens waarschijnlijk weer een nieuw paradigma  (met hernieuwd gevaar voor ‘dogma’ ). En dan hebben we het maar niet over het fenomeen serendipiteit.

Ik ben een meisje van de natuur. Zelfs in een volwassen lichaam van 52 jaar, ben ik nog altijd dat optimistische kind dat met een open mind in het leven staat. Met een groot gevoel voor humor, zich elke dag verwonderend over de schoonheid van de natuur. Met heel veel liefde in mijn hart.

Wil je alsjeblieft een beetje proberen om mij te begrijpen met respect en als het ietsje meer mag zijn, om net zoveel van mij te houden zoals ik vanuit onvoorwaardelijke liefde van jou houd?  Gewoon omdat jij bent die je bent…

Bron: © IrmaSchiffers2014.worpress.com


  • Vicky

    Wat een prachtige open brief! En veel ervan is zo herkenbaar. Als iedereen elkaar maar in hun waarde liet en elkaar met respect bejegende dan kon het leven veel mooier zijn. Bedankt voor het delen van je gevoelens. Ik voel me nu een beetje minder eenzaam en minder alleen! X

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • TirzaScarlet .

    Zo dat komt binnen het is net of ik een blog over mezelf lees.! Ontroerend

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Harriëtte Geertsma Oosterbaan

    Zelf schrik ik even terug, dacht altijd dat ik alleen was… dat niemand me begrijpt en ik hen niet. Erg fijn om het te mogen lezen, zo herkenbaar…. Dank je voor deze open brief!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Ray

    Prachtig Irma en ontzettend veel herkenning! Een groot deel had ik zelf geschreven kunnen hebben!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Lieve Irma, als je de reacties leest kun je merken dat je niet de enige bent. Misschien is het een troost als ik zeg dat het voor een man nog veel moeilijker is om kind te blijven. Toen ik op mijn eerste werk na 12 jaar gevraagd werd om bij mijn afdeling een tweede afdeling er bij te nemen zodat ze de toen halfweg de vijftig zijnde collega konden ontslagen, weigerde ik. De man zat toen te huilen op zijn bureel, want hij was ervan overtuigd dat ik zou aanvaarden. Twee jaar later werd hem echter het omgekeerde gevraagd en hij accepteerde. Ik heb toen een halve dag lopen wenen om zoveel onbegrip en ondankbaarheid. Maar daarna ben ik me beginnen afvragen waarom hij zich zo gedroeg en ik begreep dat hij een ongelukkige jeugd moet gekend hebben. Sindsdien probeer ik niet alleen slachtoffers te helpen, maar ook daders te begrijpen. Op zoek naar de waarheid en de oorzaken van het menselijk gedrag, heb ik in veel beerputten moeten roeren. Maar ik vorm wel een oordeel, maar veroordeel niet. De overgrote meerderheid van de mensheid heeft blijkbaar minder geluk gehad dan ikzelf. Vooral mijn moeder heeft mij afgeschermd in mijn jeugd, me gestimuleerd om diverse talenten te ontwikkelen en ook boeken gegeven (wat ik toen moeilijk begreep) om allerlei wantoestanden in de wereld te onderzoeken: oorlog, moord, incest,… Het was zo in tegenstelling met haar aard en lieve inborst, dat het een reden moest hebben. Ik denk dat het mijn taak is om te herstellen en mensen terug heel te maken, die door alle ellende in hun kinderjaren in diverse deelpersoonlijkheden zijn getrokken. Ik ben nog steeds op zoek naar de juiste werkwijze, want elk individu is verschillend. Soms heb ik succes, anderen vragen hulp en werken even later dan weer tegen wanneer ik te dicht bij hun waarheid kom. Eén ding heb ik op mijn zoektocht wel ontdekt: macht geeft wel degelijk een kick, Maar leed verzachten geeft een veel grotere voldoening. En ook als ik misluk, brengt het bij de omgeving toch iets teweeg. Het werkt aanstekelijk. Ik ben door mijn hulpvaardigheid ook zelf als “gedwongen” patiënt in de psychiatrie terecht gekomen. Ook daar kon ik helpen, omdat de mensen in diepe ellende zaten. Maar eens ze terug buiten waren, slaagde ik er slechts tijdelijk in contact te blijven houden. Ze hervielen een na een en meden daarna het contact. Maar zowel in de psychiatrie als in het rusthuis (afdeling mensen met dementie) waar ik wekelijks als ongevraagde vrijwilliger enkele uren liedjes uit hun tijd breng; in beide gevallen heb ik opgemerkt dat de slachtoffers niet alleen langs de kant van de patiënten zaten. Blijkbaar hebben velen de geestelijke gezondheidszorg als job gekozen, om zichzelf beter te begrijpen.
    Ik merk ook op dat hier meer vrouwen dan mannen reageren, want een man mag niet huilen. Ook opvallend dat de reageerders zichzelf gebleven zijn en meestal onder eigen naam reageren. Geen avatars en geen nickname; dus geen angst om zichzelf te zijn. Het is karnaval en dat is voor de grote meerderheid van de mensen het tijdstip om een masker te dragen, zodat ze hun ware gelaat kunnen tonen. Ze hebben angst om in hun ziel te laten kijken. Ik vind het moedig dat jij via dit artikel wel je ziel heb durven blootgeven. Velen zullen je er dankbaar voor zijn.
    Nog een positief geluid: de wereld is wel degelijk aan het veranderen. Ik voel dat via het internet overal mensen samenwerken om de oorsprong van alle ellende weg te nemen: de georganiseerde pedonetwerken, van hogerhand afgeschermd. En tot hiertoe blijkbaar volgens de regels, zonder lynchpartijen en zonder sensationele beelden. Ik hoop dat zij erin slagen om de oorzaken weg te nemen. Zelf blijf ik me inzetten om de gevolgen te proberen helen.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Hallo Nestor, dank voor je eerlijke en uitgebreide reactie. Het hele verhaal, alle reacties hieronder, zeggen iets over de ‘eenzame worsteling’ die je te gaan en te doen hebt als je zo ter aarde kwam 🙂 Het mooie van deze tijd is dat (idd juist door het internet) deze mensen elkaar kunnen vinden. Al wat we voelen en ‘zijn’ is de basis van de nieuwe samenleving dus het is geen toeval dat we hier zijn. Ook al denken we vaak ‘wat doe ik hier’ en zoals ik ‘mag ik weg alsjeblieft?’ De maskers mogen af, gaan overal af, gedwongen of niet. Het is er de tijd voor! fijn dat je sterk bent gebleven en de moed hebt gehad jezelf te doorgronden en daarmee anderen. De vrouw mag terug in de samenleving, zowel in de man als in de vrouw; intuïtie, ontvankelijkheid, kwetsbaarheid, kracht en liefde, maar vooral degene die vrijelijk de tranen durft te laten stromen die moeder aarde zullen voeden met die liefde. Dank voor je reactie; tijd voor de ‘ont-maskering’. Lieve groet, Irma

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Een beetje “evrouwcipatie” van de man zou inderdaad heel wat helpen om van de maatschappij een samenleving te maken. En ja het internet maakt contact leggen veel gemakkelijker, maar persoonlijk hou ik meer van persoonlijk contact. Ik heb de ogen van de gesprekspartner nodig, om onaangename verrassingen te vermijden en tevens om te zien wanneer ik iemand kwets door mijn woorden. Het is ook veel warmer.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Volledig mee eens; :-).

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Ik heb eigenlijk ook wel bedenkingen bij de emancipatie van de vrouw. Emancipatie is blijkbaar dat wanneer een jong meisje graag kinderen ziet en zich goed voelt bij het groot brengen ervan, dan studeert ze een opvoedkundige richting. En als ze dan volwassen is brengt ze haar eigen peuter naar de creche, betaalt om haar kind op te voeden en rijdt dan naar de creche waar ze zelf werkt en wordt betaald om andermans kinderen groot te brengen. Rare wereld.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Die bedenkingen begrijp ik goed, want het was inderdaad letterlijk e-MAN(parti)-cipatie van de vrouw. Niets vrouwelijks meer aan. De oorspronkelijke feminin-energie is wat ik in mijn eerste reactie schreef. En dat zit zowel in de man als de vrouw diep weggestopt. De kwetsbaarheid zoals je schreef in je eerste reactie hierboven, het gevoel, intuitie etc. Maar we gaan het gewoon terughalen 🙂

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Misschien moeten we niet demonstreren tegen iets, want dat roept enkel tegenstand op; maar opkomen voor wat we willen. Maar we gaan het inderdaad terughalen. Een liedje uit mijn jonge tijd:
    http://www.youtube.com/watch?v=RkNsEH1GD7Q‎

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Het valt me wel op dat bijna elke alinea met “ik” begint. En ook dat er enorm veel generalisaties in dit verhaal voorkomen. Het is niet dat ik je het recht zou willen afnemen op eigen ervaringen, maar de manier waarop je het brengt is ontzettend zwart-wit.
    Zefl heb ik nogal eens kinderen geholpen die op school gepest werden. In zeer weinige gevallen ging het om kinderen zoals je hierboven beschrijft. Veel vaker ging het om kinderen die niet in staat waren om aandacht aan wat hun medeleerlingen wilden vertellen te geven terwijl ze zelf wel voortdurend aandacht zochten. Of kinderen die zich heel interessant wilden maken middels voortdurend opscheppen.

    Gelukkig maar, want kinderen in die categorieën kun je, als ze ervoor open staan, vaak heel goed helpen. Het kwetsbare droom-kind wil je op elke denkbare manier beschermen maar dat is vaak heel veel moeilijker omdat je het in zijn of haar waarde wilt laten dus niet zo heel veel kunt doen anders dan de pesters proberen aan te pakken of een gelijkgezinde leerling als maatje voor het gepeste kind te vinden.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Het zou een ‘jurist’ ook niet staan als mij dat recht zou worden afgenomen! 😉

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Ik zou het niet in mijn hoofd halen, maar je ontduikt met die woorden wel heel handig het serieus antwoorden op de dingen die ik zei.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Hahaha, nee dat denk ik ook niet hoor! Deze brief had een ander doel toen ik het schreef. Ik werk als coach en therapeut veel met mensen die HSP kinderen hebben. Die niet begrepen worden, met ritalin worden opgescheept, van school naar school gaan omdat ze weggestuurd worden etc. Dus ik meende me maar eens kwetsbaar (en dus krachtig feitelijk, want kop boven het maaiveld uit) op te stellen om mensen inzicht te geven in hoe zo;’n kind zich in het leven kan begeven. Ik kan daarom alleen maar uit mezelf spreken. Zou het lef niet hebben om het te veralgemeniseren. Dus vandaar maar even mijn eigen ervaringen op een rijtje gezet. Maar ik ben een heel gelukkig en positief mens hoor. Heb ik moeten leren in dat deze strubbelingen, en ik ben gewoon volwassen geworden. Maar helaas ja, met een enorme hooggevoeligheid. Daar is niets aan gelogen en pittig zat! 😉

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • En bovendien, missie geslaagd want ik ben overstelpt met dank-reacties omdat ik bleek te verwoorden wat anderen ook voelen. Dus het doel heiligt de middelen zal ik dan maar zeggen

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Mooie song trouwens inderdaad, Nestor!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Twee “ikken” in slechts twee regels en bij nader inzien, weet men niet eens wie die “ikken” zijn, want zij hebben geen naam. Als je je ziel bloot geeft en eigen ervaringen beschrijft, kun je moeilijk met jij of gij beginnen. Uit de inhoud van de open brief, heb ik niet het gevoel met een “ego”istisch persoon te maken te hebben. In tegendeel, het voelt als een verrijkende boodschap. Misschien moet men de valse bescheidenheid maar afleggen. Want men moet eerst zichzelf graag zien en aanvaarden, voor men anderen kan deelgenoot maken en helpen. Jouw ervaring met gepeste kinderen klinkt als boekenwijsheid. Ik vind eigen levenswijsheid belangrijker, persoonlijker en oprechter.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Ja Nestor, en dit is precies de reden waarom ik deze ‘brief’ schreef. Het bewijs laat zich hier zien, dat ‘wetenschappers’ vanuit hun eigen ‘denk-kader’ spreken en concluderen, terwijl HSP mensen totaal anders in elkaar zitten. Daardoor totaal niet begrepen worden, terwijl HSP-ers vanuit hun gevoel de ander wel kunnen begrijpen en aanvoelen. Zie hier wederom het bewijs. Maar er zijn gelukkig steeds meer wetenschappers die ook erkennen die gevoeligheid te hebben ‘onderdrukt’ en nu met een andere visie naar buiten komen. We hebben de tijdgeest mee wat dat betreft…

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Ik kon het niet laten om een en ander recht te trekken. Wie zijn gezicht verbergt en onder een pseudoniem reageert, is duidelijk niet vrij. Het getuigt van angst om zichzelf te zijn. Maar toch menen ze mensen met levenswijsheid en jaren ervaring te moeten terecht wijzen. Natuurlijk vragen pesters om aandacht, maar dat is niet het voornaamste. Het onderliggende waarom, dat is belangrijk. De onderdrukte en niet uitgesproken problemen.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Als je aan “egoïstisch” denkt dan zit je helemaal op een verkeerd spoor, dat heb ik geen moment willen zeggen. Maar wel dat er gedaan wordt alsof er maar één reden, één zienswijze is voor iets als pesten en gepest worden. Ik accepteer onmiddellijk dat er gevallen zullen zijn zoals Irma die beschrijft maar uit mijn ervaring (en ik heb in mijn jonge jaren ooit op een vrije school lesgegeven waar dit juist een belangrijk aandachtspunt was) ging het doorgaans om de wisselwerking of ontbrekende wisselwerking tussen pesters en gepeste waarbij aan beide kanten moest worden geholpen wil je zo’n probleem oplossen.

    Overigens, als je het artikel echt doorkijkt zul je zien dat er een kleine 15 alinea’s zijn die allemaal met “ik” beginnen of in de eerste paar woorden hebben. Misschien flauw om dat op te merken maar ik bedoel ermee dat een tikkeltje reflectie en ruimte laten voor het feit dat het leven niet zo zwart-wit is als hier lijkt wel op zijn plaats zou zijn. Dus zo misplaats was die opmerking nou ook weer niet. Op dit gebied ben ikzelf ook maar een leek en zeer zeker geen wetenschapper, maar evenzeer als Irma van hen beweert dat ze lange tijd één (uiteraard verkeerde) visie hadden bij uitsluiting van alles andere vind ik dat ze zich daar zelf ook wel wat schuldig aan maakt.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Dat het leven niet zwart-wit is ben ik volledig mee akkoord. Ook mensen niet, ze zijn lichtgrijs, donkergrijs, kortom 50 tinten grijs (al heeft dat ondertussen een andere betekenis gekregen). Ik zie een wereld vol slachtoffers; maar er zijn slachtoffers die zichzelf verrijkt hebben ten koste van anderen. Die kan ik ook begrijpen, maar daar heb ik weinig sympathie voor. Mijn mededogen gaat naar de slachtoffers die aan de rand van de maatschappij leven. Die tracht ik te helpen met mijn beperkte mogelijkheden. Ik heb geleerd dat de eerste negen levensjaren van een kind ontzettend belangrijk zijn. Elke vorm van machtsmisbruik heeft enorme gevolgen voor de rest van het leven. Wanneer die eerste negen jaren in geborgenheid en liefde kunnen verlopen, dan verdwijnt de hele geestelijke gezondheidszorg. En beide ouders zijn nodig, maar vooral de moeder. Maar het stabiele gezinsleven is bewust stuk gemaakt.
    Maar je hebt nog niet gereageerd op mijn opmerking over een persoon zonder gezicht of een eigen naam. Wordt je bedreigd ?

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Afgezien van het feit dat het zonder meer gangbaar is om op het internet nicknames te gebruiken is het ook verstandig. Niet alleen om het feit dat er op een enorme schaal op los gespioneerd wordt door mensen van wei je zelf niet weet hoe je hen in moet schatten, maar vooral ook omdat er voortdurend gewaarschuwd wordt over het feit dat alles wat je op het internet wegzet een “eeuwig leven” heeft en je dus in een andere context soms voor rare verrassingen kan komen te staan, of het nu gaat om gewone vriendschappen of een sollictiatie voor werk of afsluiten van een levensverzekering of aanvullende gezondheidsverzekering. Het noemen van zaken uit je privé leven kan je later duur te staan komen. Ik zal die makkers daarom op geen enkele wijze nog een beetje extra helpen, ook al stoor jij je daar kennelijk aan.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Anoniem iemand terechtwijzen vind ik goedkoop en leidt vaak tot overdreven en ergerlijke reacties, zoals uit talrijke reaguursels blijkt. Sommige webmasters sluiten zelfs het geven van reacties volkomen af of hebben voltijdse moderators in dienst wat op zich ook weer subjectieve beoordelingen en blokkades oplevert. Wie onder eigen naam reageert, geeft eerder opbouwende reacties met respect voor de ander.
    En wie het op je privacy gemunt heeft, kan je altijd terugvinden, ook onder een nickname. Bovendien is het voor mij een uiting om mezelf te zijn, ongeacht de risico’s. Het is een sein tegenover de elite en hun geheime dienstknechten dat ik geen angst heb. Hoe geavanceerder je digitale toestellen zijn, hoe meer privacy je weggeeft. Een pseudoniem zal je hierbij niet helpen. Ook het IP-adres kan eeuwig teruggevonden worden.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    En hoe wil jij weten hoeveel mensen hier onder een echt klinkende maar volledig verzonnen naam reageren? Ik ben zelf een tijdje webhost van een chatboard als dit geweest en ik kan je verzekeren dat het aantal mensen dat onder eigen naam schreef minimaal was hoewel het betreffende board er een was waarop mensen in hoofdzaak toeristische tips uitwisselden. Maar goed, je mag vinden wat je wilt. Niemand is verplicht om welke reactie dan ook serieus te nemen. Voordeel van een nick is wat mij betreft juist dat alle aandacht gaat naar het onderwerp en niet naar de persoon van de schrijver of schrijfster.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    OK dan neem ik je reactie niet serieus. Het was maar om te lachen. Tussen haakjes (hoe wist je welke mensen onder eigen naam schreven en welke niet ?)

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Je bent wel een grapjas hoor, begint met “ik neem je reactie niet serieus” en stelt me meteen daarna een vraag. Ik ben iemand die mijn medemens wel serieus neemt en zal je dus toch een antwoord geven: ik kon aan de registraties (email adressen, soms ook met aangegeven eigen websites) natuurlijk vaak wel zien hoe mensen echt heetten. Vaak vertelden ze dat trouwens ook bij het aanmelden, er was ruimte om iets over zichzelf te vertellen op het aanmeldingsformulier..
    Zo, je hebt je antwoord. Maar nou echt woord houden hoor: je beloofde me niet serieus te nemen en daar houd ik je aan!

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Humor moet er zijn. Het was trouwens jouw aanbeveling: niemand is verplicht om welke reactie dan ook serieus te nemen.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Gelijk heb je, alleen wordt het wat verwarrend als verwijten en grapjes in één pan soep zitten. Zelf neem ik in principe iedereen serieus tenzij duidelijk wordt dat het een querulant is of iemand die gewoon lekker gaat zitten stangen. Overigens, is Nestor je echte voornaam? Ik ken dat woord eerlijk gezegd alleen als zijnde “de oudste en meest ervarene” in een bepaalde groep van mensen. En dan “Nistor” maar dat is een Roemeense achternaam.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Ik wou je niet op stang jagen, enkel een spiegel voorhouden. Je was niet echt consequent: eerst zeggen dat reacties niet serieus moeten genomen worden en daarna verwijten maken dat ik mensen niet ernstig neem. Nestor is mijn echte voornaam en betekent inderdaad de oudste of de wijste. Ik ben 65 dus dat oudste klopt nu wel. En ik ben nogal eigen wijs, maar dat had je al ondervonden. Verder wou ik aantonen dat mensen graag alles over een ander weten, maar over zichzelf liefst de schone schijn ophouden. Met je antwoord op mijn vraag hoe je wist wie onder eigen naam reageerde en wie niet, heb je dat in feite bevestigd. Zo is het ook met de (r)overheid: ze willen alles over hun burgers weten, maar die burgers (die ze zogenaamd vertegenwoordigen) mogen niets over hun geheime beslissingen weten. Waarom doen ze hun gesprekken niet in het openbaar, zodat we weten welke mening ze verkondigen ? En waarom schreeuwen ze moord en brand wanneer hun financiële corrupties worden blootgelegd. Dan is privacy wel opeens belangrijk.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Bij nader inzien

    Weer mis: als webhost opereerde ik uiteraard onder eigen naam en op eigen website. Overigens ben je als zestiger nog lang niet altijd overal de oudste hoor, ik pas ook in die categorie.

    Verder wil ik helemaal niet alles van iedereen weten, hoe kom je daar bij? Ik waarschuwde slechts voor dit soort verregaande generalisaties. Niets meer of minder dan dat. Zullen we het in het belang van de overige deelnemers hier maar bij laten?

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Nestor Cappaert

    Okido

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • TruthSeeker

    Lieve, Lieve Irma, ik heb je brief gelezen, en ik kan je zeggen dat ik mij toch vrij ongemakkelijk voel, om me hier over mijn gevoelens te uiten, maar omwille van jouw eerlijkheid en oprechtheid, wil ik je toch de feedback geven die je mij gevraagt hebt met je warme brief.

    Alles wat je hier schrijft over je gedachten, je gevoelens, je anders voelen, echt niet kunt handelen met onrecht, omdat er dan een soort van aangeboren mechanisme in werking treed die je gewoon moet gehoorzamen, het is sterker dan jezelf, zwijgen lukt niet meer, je trekt je mond open en komt in actie…klopt he? Wat een feest van herkenning.

    Ook ik heb liever niet zoveel met mensen op, niet vanuit hoogmoed ofzo, maar wij begrijpen elkaar gewoon niet zo goed, ik zeg altijd maar tegen mezelf, laat ze maar die twee dimensionale kijkers zij komen gewoon van een andere planeet, ja het stille verborgen verdriet van het steeds maar niet begrepen (willen) worden is groot, terwijl ik aan een paar woorden van een ander veelal genoeg heb, maar ze blijven dan jammer genoeg toch maar door ratelen, nou dan ben je mij kwijt, omdat mijn interesse naar wat die gene eigenlijk te vertellen had, tot het absolute nulpunt is gedaald, of dan iemand die alles uit z’n duim zuigt, herken je dat? Of nog erger de pochers in de kroeg, mwhaha…

    Zo herken ik mij ook als twee druppels water in het niet zomaar klakkeloos aan willen nemen van iets of iemand, voordat je iets zelf hebt getoetst en/of proefvindelijk hebt ondervonden, of het hier nu om een leraar gaat die de inhoud van een cursusboek in je brein wilt stampen of tijdens mijn dienstplicht of bij mijn vele rijopleidingen of nog beter de theorielessen daarvan, noem het maar op, ik heb net als jij, daar alftijd (bijna) het laatste woord gehad, het is simpelweg een
    mechanisme dat in werking treed, sterker dan mij zelf, ik moet en ik zal altijd en eeuwig aan waarheidsbevinding moeten doen, of ik het nu wil of niet, het zit in mijn genen denk ik, tja…je bent eigenwijs en wilt altijd gelijk krijgen en je zin doordrijven, dit doet pijn van binnen, ik weet dat het niet zo is, ik wilde immers alleen maar de onjuistheid of de waarheid boven tafel krijgen, niet zozeer voor mij, maar meer nog voor
    mijn klas/studiegenoten die alles maar voor zoete koek aan namen omdat de leraar het zij, nee ik heb ook m’n portie wel gehad en kan je zeggen dat ik dit schrijven gelijk maar als een terapeutisch schrijven beschouw, daar ik menig traantje laat vallen tijdens dit schrijven, en dan niet zozeer uit zelfmedelij, maar meer uit het gevoel van, zie je wel, er lopen nog meer van die kneuzen rond die het zelfde voelen, redeneren, denken, en handelen als jezelf, je bent niet alleen, je weet wel wat ik bedoel, toch?

    Toch is er ook een tijd geweest, waarin ik heb gedacht, dat als ik maar net als “hun” zou doen, dat ik dan vanzelf wel geaccepteerd zou worden, dit ging zo’n jaar of tien goed, maar je eigen ik, je eigen wezenlijke ik, die kun je niet blijven verloochenen, dit gaat je zo’n gevoel van minachting over jezelf geven, het liegen en bedriegen van waar je voor staat door “hun” levenssteil te volgen, meer geld, meer vrouwen, meer bier, meer leugens, meer bedrog, ik was dan ook mijn connectie met mijn rechtschapen innerlijk dusdanig kwijtgeraakt, dat ik na al die jaren van goed proberen te doen voor een ander, altijd een ander heb willen pleacen, altijd meteen voor een ander klaar staan, en gewoon een blije eikel zijn, die de eindeloze schoonheid van de natuur kon zien en de schepping op waarde wist te waarderen, dat was ik allemaal kwijtgeraakt, leef met de leugen en kom om door de leugen, emotioneel en geestelijk gezien.

    Om jezelf te begrijpen, maakt je wanhopig en radeloos, en gaat je op een gegeven moment ook opbreken, en dan wordt je een emotioneel labiel geval, zo als ze dat zo mooi benoemen, en dan ga je toch heel sterk aan jezelf twijfelen hoor, zo van, zijn hun nu gek of ben ik het, zijn zij nu zo slim of ben ik zo dom, geen van beide kan ik je nu wel zeggen, we zijn gewoon anders, ik ben momenteel 50 jaar, en heb daarvan 40 jaar lopen gissen van wie of wat ik nu eigenlijk ben, nou “ik ben wat ik ben en wat ik ben, ben ik” niets meer en niets minder, heerlijk toch, als je jezelf kunt vinden en daarbij ook kunt accepteren met wie of wat je ook bent en je jezelf hierbij neer te kunnen leggen en weer de vrede en rust in je innerlijke wezen mag ervaren, ik heb me overigens vanaf mijn prille jeugd al anders gevoeld, ja ik was duidelijk anders dan broers en zussen, speciale scholen, kindertehuis, internaat, ik heb er eigenlijk in mijn jeugd ook nooit zo bij stil gestaan dat ik anders was ofzo, maar dacht gewoon een onhandelbaar en tegendraads joch te zijn, want dat kreeg ik dus altijd te horen, maar nu na al die jaren, weet ik gelukkig natuurlijk wel beter, en ben innerlijk weer herboren.

    Mijn pleidooi aan de medemens in het algemeen zou luiden, om alsjeblieft niet in hokjes te denken en om niet meteen overal een etiket op te willen plakken, maar elkaar de ruimte te gunnen bij het ontplooien van zijn/haar innerlijke ik, zodat die in alle eerlijkheid kan rijpen tot een mooi en waardig mens.

    Verders heb ik nog een paar vragen voor jou Irma, puur uit interesse en ter informatie, komt ‘ie,

    1. “jij hebt het in je tekst specifiek over de (stoffelijke dood), bestaat er volgens jou dan ook zoiets als een tweede (geestelijke) dood?
    2. Ben ik mischien ook een high sensitive person?
    3. Ik ben een auto didact en kan bij de juiste intresse, heel goed leren, ben ik mischien ook hoogbegaafd en mischien al die jaren miskent?

    Dat was ‘m, bedankt dat je mijn luisterend oor wilt zijn, want ik weet gewoon dat ik je kan vertrouwen, jij bent puur, jij bent oprecht, jij kwam regelrecht binnen met je verhaal, binnen in m’n ziel binnen in mijn hart, heel veel liefde terug van mijn kant, gewoon omdat jij bent die je bent 😉

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • Roel

    Hier ga ik mijn tijd niet aan verspillen.

    Thumb up 0 Thumb down 0

  • De aap van de Min. President

    Ik ga mijn tijd er wel aan verspillen. De reden? Irma Schiffers is/en ook Ad Broere zijn een verademing met hun site dit in vergelijking tot de MSM. De MSM ( Ministeries van ” waarheid “) kunnen er niet aan tippen.

    Thumb up 0 Thumb down 0

ADVERTENTIE

ADVERTENTIE

FACEBOOK

ADVERTENTIE

INTERESSANTE WEBSITES

ADVERTENTIE

ARCHIEF
GEWOON-NIEUWS.NL
INFORMATIE
Heeft u interessant nieuws? Mail het ons!
© 2017 gewoon-nieuws.nl